Het wordt steeds concreter allemaal. Een halfjaar geleden zaten we een maand voor Kerst en wisten we niet beter dan dat we een optie hadden op een kavel. Het kon toen nog alle kanten opgaan. Ondertussen is onze huidige woning verkocht en gaan we over een week of 6 verhuizen. Er komt nu veel op ons af. Na bijna 20 jaar in het huis gewoond te hebben is dat wel even slikken, we wonen erg fijn en dat realiseren we ons terdege. Er moet ook erg veel opgeruimd worden, gelukkig zijn er familieleden die de helpende hand willen toesteken.
Afgelopen week is er gesondeerd. Sonderen, het uitvoeren van een sondering, als begrip uit de grondmechanica is het bepalen van het draagvermogen van de grond door een staaf met kegelvormige punt met een tophoek van 60°, de sondeerconus, in de grond te drukken en daarbij de mechanische weerstand van de grond te meten.
We hadden van anderen in deze nieuwbouwwijk al begrepen dat er leemlagen in de grond zit en enkelen moesten tot twee meter afgraven. Spannend dus, want dat is kostenverhogend. Ik sprak laatst iemand die hier in de buurt had moeten heien: “Wij hebben letterlijk voor veertienduizend euro in de grond gestoken en je ziet er niets van terug.”
Bij ons lijkt het mee te vallen volgens de sondeermeneer. De veldwerkzaamheden zijn uitgevoerd op 20 mei 2020. Het grondonderzoek heeft bestaan uit het maken van 2 sonderingen en één handboring. Op 70 cm zitten we al op vaste grond. De sondeermeneer kan hier verder geen uitspraken over doen, dit is aan de constructeurs op basis van het meetrapport. Maar, we hoeven niet te heien zoals het nu lijkt.
Op 1,8 m begint wel een leemlaag van 40 cm, de grond is echter hard genoeg. Ik was aanwezig bij de meting en de vrachtwagen werd zelfs enigszins opgetild: zoveel weerstand had de grond.
Weer een stapje verder. Zo langzamerhand kan de planning gemaakt worden voor de bouwwerkzaamheden. Nu gaan we beginnen met inpakken voor de verhuizing.
